از یاشیکا تا دیجیتال مارکتینگ: تجربه‌ی من در دنیای لنزها و پیکسل‌ها

دنیای عکاسی برای من از سال ۱۳۸۱ شروع شد. آن زمان با ارگانی همکاری می‌کردم و یک دوربین یاشیکای بزرگ آنالوگ که متعلق به مسئولمان بود، به دستم رسید. دوربین حالت دستی (Manual) داشت اما در حالت اتوماتیک هم عکس‌های بسیار باکیفیتی می‌گرفت. یادم هست در یک مراسم شب شعر، یک حلقه فیلم ۳۶ تایی خریدم و با اشتیاق شروع به عکاسی کردم. سنم کم بود و این کار برایم جذابیت عجیبی داشت.

اولین جرقه: عکسی که در روزنامه چاپ شد

بعد از آن مراسم، مسئول مربوطه از من خواست عکس‌ها را برای چاپ به آن‌ها بدهم تا اگر محتوای خوبی داشت استفاده کنند. من هم که از خدایم بود هزینه چاپ فیلم را ندهم، قبول کردم. مدتی گذشت و وقتی روزنامه محلی را باز کردم، در کمال ناباوری دیدم دو تا از عکس‌های من در روزنامه چاپ شده است. آن لحظه یکی از خوشحال‌کننده‌ترین لحظات زندگی‌ام بود و باعث شد به طور جدی به عکاسی علاقه‌مند شوم.

ماجرای دوربین زنیت و جایزه‌ای که من نبردم!

بعد از آن تجربه، از پسرعمویم یک دوربین «زنیت» که آن زمان دوربین حرفه‌ای‌تری محسوب می‌شد قرض گرفتم. در ایام محرم که شهر ما (که شهر کوچکی است) حال و هوای خاصی پیدا می‌کرد، شروع کردم به عکاسی از دسته‌های عزاداری. دو سه حلقه فیلم مصرف کردم اما به دلیل مشکلات مالی نتوانستم آن‌ها را چاپ کنم. دوربین را با همان فیلم‌های داخلش به پسرعمویم برگرداندم.

یک سال گذشت. دخترعمویم که از من کوچک‌تر بود، یک روز پیش من آمد و گفت: «حلال کن! من آن عکس‌هایی که تو گرفته بودی را به یک مسابقه عکاسی فرستادم و مقام آوردم.» با اینکه جایزه به نام من نبود، اما ته دلم خیلی شیرین بود. فهمیدم که انگار واقعاً در چیدمان و ثبت لحظات استعدادی دارم.

ورود به دنیای حرفه‌ای و چالش بیزینس

در دوران دانشگاه و در یک سفر جهادی به روستای «دینالو» در چهارمحال و بختیاری، با عکاسی آشنا شدم که به صورت تخصصی کار می‌کرد. او روزها عکاسی خیابانی می‌کرد و شب‌ها روی پشت‌بام، عکاسی نجومی انجام می‌داد. تماشای آن صحنه‌ها باعث شد یک سال بعد تمام تجهیزات حرفه‌ای از جمله دوربین، سه‌پایه و ریموت را تهیه کنم. سال‌ها در حوزه‌های ماکروگرافی و عکاسی خیابانی فعالیت کردم تا اینکه بعد از ازدواج، تصمیم گرفتم عکاسی را به عنوان یک بیزینس دنبال کنم.

یک محیط را اجاره کردم و آتلیه راه انداختم. با غرور فکر می‌کردم چون ۱۰ سال است دوربین دست می‌گیرم، پس عکاس ماهری هستم. اما اولین مشتری که برای عکس پرسنلی آمد، ورق برگشت. من بیش از ۶۰ ساعت روی یک عکس پرسنلی ساده وقت گذاشتم و هر چه بیشتر ادیت می‌کردم، نتیجه بدتر می‌شد!

فوت کوزه‌گری: اشتباهی که ۱.۵ سال زمان برد

نزدیک به یک سال و نیم درگیر این بودم که چرا نمی‌توانم یک خروجی واحد و باکیفیت از عکس‌هایم بگیرم. تا اینکه یک شب، راه‌حل مثل یک جرقه به ذهنم رسید. مشکل در ترتیب مراحل ویرایش بود.

وقتی سنسور دوربین عکسی را ثبت می‌کند، آن را با استانداردهای خودش (White Balance و پروفایل‌های رنگی) ذخیره می‌کند. من در ابتدا عکس را کراپ (Crop) می‌کردم و بعد سراغ ادیت می‌رفتم. اما فهمیدم که:

شاید این نکته ساده به نظر برسد، اما یک سال و نیم طول کشید تا بفهمم قبل از هر تغییر دستی، باید اجازه دهم نرم‌افزار، پروفایل ثبت شده توسط دوربین را به زبانی که کامپیوتر می‌فهمد ترجمه کند (با استفاده از Auto Level صحیح). بعد از درک این موضوع، سرعت و کیفیت کار من به حدی بالا رفت که حتی با مانیتور سیاه و سفید هم می‌توانستم حدس بزنم خروجی نهایی عالی خواهد بود.

عکاسی؛ سرمایه‌ای برای کسب‌وکار

امروز من آن تجربیات عکاسی را به دنیای طراحی سایت و دیجیتال مارکتینگ آورده‌ام. در مشاوره به کسب‌وکارها همیشه تاکید می‌کنم که داشتن فایل‌ها و عکس‌های اختصاصی و باکیفیت، جزو سرمایه‌های اصلی یک بیزینس است. یک عکس خوب فقط یک تصویر نیست؛ بلکه زبان گویای برند شماست که می‌تواند اعتماد مشتری را جلب یا او را منصرف کند.

اگر صاحب کسب‌وکار هستید، باید بدانید چه نوع تصویری برای سایت شما مناسب است و چگونه از این دارایی‌های دیجیتال برای رشد فروش خود استفاده کنید.

سوالات متداول

References

1. Digital Photography School - Post Processing Tips — digital-photography-school.com
2. PetaPixel: Importance of Visual Content — petapixel.com
3. Adobe: Understanding Camera Profiles — helpx.adobe.com